|
|
![]() |
|
|
|
|
|
|
|
|
| عقل: |
حضرت رسول
الله: اولین چیزی
را که خداوند
متعال خلق
کرد، عقل بود. |
| حضرت امیر
المومنین علی
(ع): خداوند
متعال با چیزی
بهتر از عقل
پرستش نشود.
(اصول کافی) |
|
| حضرت صادق (ع):
کسی که مردانگی
ندارد، دین
ندارد. کسی که
عقل ندارد، مردانگی
ندارد. (اصول
کافی) |
|
| حضرت رضا (ع):
دوست هر انسانی
عقل اوست، و
دشمن او جهلش.
(اصول کافی) |
|
| حضرت رسول
الله (ص): خدای
متعال پیغمبر
و رسول را جز
برای تکمیل
عقل مبعوث
ندارد. (اصول
کافی) |
|
| حضرت صادق (ع):
خدای متعال
بواسطۀ عقل
حجت را بر
مردم تمام
کرده است.
(اصول کافی) |
|
| حضرت رضا (ع):
عقل
موهبت خداست
و ادب با رنج و
سختی بدست می
آید. پس کسی که
در کسب ادب
کوشد آن را
بدست خواهد
آورد و کسی که
در کسب عقل
رنج برد، بر
نادانی خویش
افزاید. (اصول
کافی) |
|
| حضرت امیر
المومنین علی
(ع): عمق حکمت
بوسیله عقل، و
عمق عقل بوسیله
حکمت بیرون می
آید. (اصول کافی) |
|
| حضرت صادق (ع):
عقل همراه علم
است و خدای
متعال در قران
کریم فرمود: این
مثل ها را برای
مردم میزنیم و
جز عالمان
تعقل نمیکنند
(43: سوره 29) (اصول
کافی) |
| علم: |
علم به زیادی
یاد دادن و یاد
گرفتن نیست،
بلکه
علم نوری است
که خداوند
متعال بر دل
هر کس که
بخواهد میتابد. |
| حضرت رسول
الله (ص): طلب
علم بر هر مرد
و زن مسلمان
واجب است.
(اصول کافی) |
|
| حضرت رسول الله (ص): در طلب علم باشید از کودکی تا هنگام مرگ. | |
| حضرت صادق (ع):
دانشمندان
وارثان پیامبرانند.
(اصول کافی) |
|
| حضرت سجاد (ع):
جویای علمی
نباشید که به
آن عمل نخواهید
کرد. اگر به
علم عمل نشود،
موجب کفر ِ
صاحب آن علم
خواهد بود و
دوری از خدای
متعال. (اصول
کافی) |
|
| حضرت امیر المومنین علی (ع): حکمت (علم) گمشدۀ مؤمن است، باید که در جستجوی آن همّت کند، اگر چه نزد اشرار باشد. | |
| حضرت صادق (ع):
هر کس که علم
آموزد و به آن
عمل کند و برای
رضای حق تعالی
به دیگران نیز
تعلیم دهد، در
ملکوت
آسمانها او را
بزرگ خوانند. |
|
| حضرت رسول
الله (ص): سر
آغاز حکمت
(علم)، خوف از
خدای متعال است. |
صفات
سگ:
حضرت امیر
المومنین علی
(ع): ده صفت در سگ
است که هر کس
آن صفات را
داشته باشد
خوشبخت (و به
روایتی مومن)
است:
اول: خانه
ندارد، و این
از صفات مجردین
است.
دوم: شب زنده
دار است، و این
از علامات
عابدین است.
سوم: چون سفر
کند، با خودش
چیزی نمیبرد،
و این از
علامات متوکلین
است.
چهارم: وقتی
که به او چیزی
دهید، او را
دور برده و در
دور میخورد، این
از صفات
متواضعین است.
پنجم: اگر او
را بزنند و
تردَش کنند،
به کمترین چیزی
بازگشت میکند،
و این از
علامات مریدین
است.
ششم: هرگز
صاحبش را در
سختی ترک نمیکند،
و این از
علامات صابرین
است.
هفتم: آن زمان
که بمیرد میراثی
باقی نمیگذارد،
و این از
علامات زاهدین
است.
هشتم: یکسره
گرسنه است، و
این از علامات
مجاهدین است.
نهم: یکسره در
خوف است، و این
از علامات
صالحین است.
دهم: به اندک چیزی
از دنیا رازی
میشود، و این
از علامات عاشقین
است.