اشعار ارزنده

 

لطفا ً اگر اشتباهی در این اشعار مشاهده فرمودید لطف کرده و صحیح آن را ارسال فرمائید

 

حکیم صفای اصفهانی:                       دل بردی از من به یغما 

حاج ملا هادی سبزواری:                   دگر بارم افتاده شوری به سر 

شیخ هدیجی:                                 به سر باز دارم هوای وطن   

فروغی بسطامی:                             کی رفته‌ای زدل که تمنا کنم تو را   

حکیم سنائی غزنوی:                        ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدائی

 

                                              

(لطفا ً اگر شاعر و متن کامل این شعر را میدانید، لطف کرده و ایمیل کنید)

 

ای خدا، ای خدا، ای خدایم                                       بنده ی بی َکس ِ بینوایم

نفس اماره بر بسته پایم                                           رحمتت را فرست از برایم

تا توانم بسویت بیایم                                              ای خدا، ای خدا، ای خدایم

 

کاش هرگز نبودی سوادم                                         کس الفبا نمیداد یادم

کز سواد است این کبر و بادم                                    ناله ها میکنم با مُرادم

تا سیاهی زدل می زدایم                                          ای خدا، ای خدا، ای خدایم

 

گندِ ملائیم بود در سر                                             عُجبِ دانائیم حُجبِ اکبر

مستی هستی از جمله بدتر                                        پاک بنمود این هر سه یکسر

لطفِ آن مرشد رهنمایم                                           ای خدا، ای خدا، ای خدایم

 

ای َکس ِ بی َکسان بی َکسم من                                   کاروان رفته و واپسم من

با چنین ماندگی کی رسم من؟                                    ای خدا، ای خدا، ای خدایم

 

***************************

 

حکیم محمد حسین صفای اصفهانی

دل بردی از من به یغما، ای ُترکِ غارتگر من                 دیدی چه آوردی ای دوست، از دست دل بر سر من؟

عشق تو در دل نهان شد، دل زار و تن ناتوان شد              رفتی، چو تیر و کمان شد، از بار غم پیکر من

میسوزم از اشتیاقت، در آتشم از فراغت                        کانون من سینه ی من، سودای من آذر من

من مست صهبای باقی، زآن ساتکین رواقی                     فکر تو در بزم ساقی، ذکر تو رامشگر من

چون مُهره در شش در ِ عشق، یک چند بودم گرفتار           عشق تو چون مُهره چندیست، افتاده در شش در من

دل در تفِ عشقت افروخت، گردون لباس سیه دوخت          از آتش آهِ من سوخت، در آسمان اختر من

گبر و مسلمان خجل شد، دل فتنه ی آب و گِل شد               صد رخنه در مُلکِ دل شد، ز اندیشه ی کافر من

شکرانه کز عشق مستم، می  خواره و می  پرستم              آموخت درس الستم، استادِ دانشور من

سلطان ِ سیر و سلوکم، مالک رقاب مُلوکم                       میسوزم و نیست سوکم، بین نغمه ی مُزمر من

در عشق سلطان ِ بختم، در باغ ِ دولت درختم                   خاکستر فقر تختم، خاکِ فنا، افسر ِ من

با خار ِ آن یار تازی، چون  ُگل  ُکنم عشقبازی                 ریحان ِعشق ِ مجازی، نیش ِ من و نشتر من

دل را خریدار کیشم، سرگرم بازار خویشم                      اشکِ سپید و رُخ ِ زرد، سیم ِ من است و زر ِ من

اول دلم را صفا داد، آئینه ام را جلا داد                         آخر به بادِ فنا داد، عشق تو خاکستر من

تا چند در های و هوئی، ای کوس ِ منصوری دل؟              ترسم که ریزند بر خاک، خون تو در محضر من

بار غم عشق او را، گردون ندارد تحمل                         کی میتواند کشیدن، این پیکر لاغر من؟

دل دم ز سرّ صفا زد، کوس تو بر بام ما زد             سلطان ِ دولت، لوا زد، از فقر در کشور من

***************************

حاج ملا هادی سبزواری رحمة الله علیه

قصیدۀ "ساقی نامه"

دگر بارم افتاده شوری به سر                          به جانم زده آتشی شعله ور

که دستار ِ تقوی ز سر بَر َکنم                          ز پا  ُکندۀ نام را بشکنم

ملولم از این خرقه و طیلسان                           که بتهاست در آستینش نهان

تو بنمای آن چهرۀ آتشین                                که آتش فتد در بُت و آستین

چه آتش؟ که از خود ستاند مرا                         نه ز اغیار تنها رهاند مرا

ز وحدت دلا تا کی اندر شکی ؟                       یکی گو، یکی دان، یکی بین، یکی

بیا ساقیا دَر دِه آن راح ِ روح                           که یابم ز فیضش هزاران فتوح

صباح است، ساقی  صبوحی بیار                      مِئی کاو نخواهد صُراحی بیار

بلی، کی صُراحی بود راز دار ؟                       به بزمی که نبود خودی را شمار

نخستین که کردند تخمیر ِ طین                          گِل ما نمودند با می عجین

ندیمان، وصیت کنم بشنوید                             که عمر گرامی به آخر رسید

چو این رشتۀ عُمر بُگسسته شد                         به آغاز، انجام پیوسته شد

بشد مُلکِ تن بی سپهدار ِ جان                          یه یغما ربودند نقدِ روان

خدا را، دهیدم به می شُست و شوی                   بپاشید سِدرم از آن خاکِ کوی

بجوئید خِشتم ز بهر ِ لحد                                ز خشتی که بر تارُک خُم بود

بسازید تابوتم از چوبِ تاک                            کنیدم مِی آلوده در زیر ِ خاک

چو از برگ رَز نیز کفنم کنید                          به پای خُم باده دفنم کنید

بکوشید کاندر دَم احتضار                              همی بر زبانم بود نام ِ یار

نه شمعم جز آن مَه به بالین نهید                        نه حرفم جز از عشق  تلقین دهید

ز  مرد و زن اندر شب ِ وحشتم                        نیاید کسی بر سر ِ  ُتربتم

بجز مطرب آید زند چنگ را                           مغنی کشد سر خوش آهنگ را

به خونم نگارید لوح مزار                              که هست این شهیدِ رَهِ عشق ِ یار

چهل تن ز رندان پیمانه زن                             شهادت کنند اینچنین بر کفن

که این را به خاکِ درش نسبت است                  ز دُردی کشان مِی وحدت است

که میساختی، شیخ سجاده کِش                          به یک دم زدن، عاشق ِ باده کِش

ز نظاره گردیّ اهل کنِشت                              همه پارساین تقوی سرشت

نبودی بجز عاشقی دین او                              جز این شیوۀ پاک  آئین او

همه کیش او خدمت می فروش                         ز جان حلقۀ بندگیش به گوش

الهی به خاصان درگاهِ تو                               به سرها که شد خاک  در راهِ تو

به افتادگان سر ِ کوی تو                                به حسرت کشان ِ بلا جوی تو

به دردِ دل ِ دردمندان ِ تو                               به سوز ِ دل مستمندان ِ تو

به حقّ سبوکش به میخوارگان                          که هستند از خویش آوارگان

به پیر مغان و مِی و میکده                             به رندان مستِ صبوحی زده

که فرمان دهی چون قضا را که هان                  ز اسرار: نقدِ روانش سِتان

نخستین ز آلایشش پاک  ُکن                            پس آنگاه منزلگهش خاک کن

***************************

شیخ هیدجی

به سر باز دارم هوای وطن                               بر آنم که بُگریزم از مُلک تن

ستوه است از این قفس مرغ ِ جان                        ز تن عزم پرواز دارد روان

رسید آنکه زین تخمۀ پُر ز خون                         برآید همی جوجۀ جان برون

چو باید رهائی از این دامگه                             مرا باغ مینوست آرامگاه

خوش آندم که برگردم از راهُ، باز                        کنم دیده بر چهرۀ دوست باز

به دیدار یاران شوم شادکام                               بیاسایم از دیدن دیو و دام

ز یزدان برَد مرگ پاداش ِ خیر                          که جان را رهاند از این قیر دیر

همانا رهائی از این گیر و دار                           به مرگ است، بهتر از مُردن چه کار؟

ز بخشایش کردگار است مرگ                           کز او  ُگلبن جان شود تازه برگ

ولی مرگ آزادی از رنجهاست                           نبودی پس از وی اگر بازخواست

من از کرده خویش شرمنده ام                            گواهی دهم خود که: بَد بنده ام

َایا آفرینندۀ مِهر و ماه                                     ببخشا بر این بندۀ رو سیاه

به درگاه لطفت شده مُلتجی                               گرفتار ِ کردار خود هیدجی

***************************

فروغی بسطامی

کی رفته ای زدل که تمنا کنم تو را ؟                    کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را

غیبت نکرده ای که شوم طالبِ حضور                  پنهان نگشته ای که هویدا کنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدی، که من                   با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

چشمم به صد مجاهده آئینه ‌ساز شد                       تا من به یک مشاهده شیدا کنم تو را

بالای خود در آینۀ چشم من ببین                         تا با خبر زعالم بالا کنم تو را

مستانه کاش در حرم و دیر بُگذری                      تا قبله گاه مؤمن و ترسا کنم تو را

خواهم شبی نقاب ز رویت بر افکنم                      خورشید کعبه، ماه کلیسا کنم تو را

گر افتد آن دو زلفِ چلیپا به چنگ من                   چندین هزار سلسله در پا کنم تو را

طوبی و سدره  گر به قیامت به من دهند                یکجا فدای قامت رعنا کنم تو را

زیبا شود به کارگه عشق کار من                         هر گه نظر به صورت زیبا کنم تو را

رسوای عالمی شدم از شور عاشقی                      ترسم خدای نخواسته رسوا کنم تو را

با خیل غمزه، گر به وثاقم گذر کنی                      میر سپاه، شاهِ صف آرا کنم تو را

***************************

حکیم سنائی غزنوی

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی                  نروم جز به همان ره که توام راه نمایی

همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم                همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

نه نیازت به ولادت، نه به فرزندت حاجت               تو جلیل الجبروتی، تو نصیر الامرایی

تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی             تو نماینده‌ی فضلی، تو سزاوار ثنایی

بری از رنج و گدازی، بری از درد و نیازی            بری از بیم و امیدی، بری از چون و چرایی

نتوان وصف تو گفتن، که تو در فهم نگنجی             نتوان شبه تو گفتن، که تو در وهم نیایی

نبُد این خلق و تو بودی، نبود خلق و تو باشی           نه بجنبی نه بگردی نه بکاهی نه فزایی

همه عزی و جلالی، همه علمی و یقینی                 همه نوری و سروری، همه جودی و جزایی

همه غیبی  تو بدانی، همه عیبی  تو بپوشی             همه بیشی تو بکاهی، همه کمّی  تو فزایی

احد لیس کمثله صمد لیس له ضد                         لمن الملک تو گویی که مر آن را تو سزایی

لب و دندان سنایی همه توحید تو گوید                   مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

 

***************************